Skilmálar launþegatrygginga eru úreltir

Það þarf ekki að taka það fram að þetta er afar skrítið mál. Málið leiðir okkur að þeirri staðreynd að vátryggingar sem eru samþykktar í kjarasamningum eru ekki eins og almenningur vill hafa þær. Það þarf að lagfæra skilmála að svona sköðum. Læra af mistökum eins og þessum. Ef það er rétt að afleiðingin af þessum gjörningi, það er að bjarga félaga úr nauð, þá á það að vera innan skilmála. Ég held að það mætti útvíkka launþegatrygginguna með ákvæðum þar sem ákveðnir sjúkdómar á borð við einhverskonar stoðkerfisvandamál væru innan skilmála auk þess eiga þessar vátryggingar að virka allan sólarhringinn. Þar fyrir utan eiga bætur úr þessari tryggingu að standa undir lágmarks aflahæfi einstaklings. Þetta myndi minnka þrýsting á velferðarkerfið og vonandi koma í veg fyrir niðurstöðu sem þessa.

Fær ekki bætur fyrir að hjálpa vinnufélaga

Snjóframleiðsla í Bláfjöllum og Skálafelli

Nú er páskadagur og ennþá eru bestu veðuraðstæður á skíðasvæðum borgarinnar.  Síðustu vikur og reyndar veturinn allur með um 2-3ggja vikna bili voru það kaldir að framleiðsla á snjó hefði verið möguleg.  Engin íþrótt á höfuðborgarsvæðinu hefur verið hlunnfarin eins og skíðaíþróttin.  Í fjöllunum standa fínar græjur á þurru bara af því að snjóframleiðslutækin skortir.  Ég hef haft af því spurnir að misvitrir stjórnmálamenn og embættismenn hafi látið umsögn um snjóframleiðslutæki og tól veltast um í heilbrigðisnefnd eða öðrum nefndum Kópavogsbæjar þar sem aðal hugsunin er hvort framleiðslan sé mengandi eða ekki.  Ég ber ekki gæfu til að skilja þá umræðu þar sem vatn er ekki meingunarvaldur, í besta falli vinnur á móti mengun með útþynningu.  Það er samt ekkert að viti sem mengar í Bláfjöllum, auk þess sem þetta er eitt mesta úrkomusvæði landsins.  Ég vildi óska þess að fólk með þessar skoðanir héldi sig við hluti sem það hefur vit á en ekki trufla heilbrigt fólk með sinni vanþekkingu.  Það er ljóst að í Skálaflelli er hægt að leggja af stað án þess að týna sér í kostnaði með því að nýta ofanáliggjandi vatnslagnir og sanna þar með notagildi þessa.  Í Bláfjöllum verður að leggja í það að mynda stöðuvötn til að safna vatni til að nýta við snjó-framleiðsluna.  Hægt er að hafa þessi vötn bæði fyrir neðan Eldborgargilið og eða Drottningargilið auk þess væri hægt að hafa stöðuvatn suðvestan við Eldborgargilið og væri það vatn meira að segja utan vatnasvæðis Reykjavíkur. Fyrir útivistarhugmyndir mætti koma fiski í þau þannig að nýta mætti á sumrin.

Ljótt er til þess að vita að aðrar greinar íþrótta njóta aðstoðar á meðan þessi þáttur í lífi almennings er hundsaður.  Skíðafélögin hafa þurft að færa æfingar norður á land og meira segja var Unglingameistarmót Íslands haldið á Siglufirði undir merkjum Reykvíkinga með ærnum kostnaði fyrir borgarbúa.  

Hungurrekstur skíðasvæðanna verður að taka endi.  Það þarf að breyta hugsunarhættinum og reka með þeirri tækni sem til er í dag.  Það mun gefa möguleika á að meira fáist inn í lyftugjöldum sem léttir undir.

 

Seint er opnað, snjóframleiðsla nauðsynleg

Eftir að haf séð allt þetta fólk í fjöllunum í gær, mánudag, þá getur maður ekki orða bundist. Mættir voru yfir 2 þúsund manns. Almenningur sem var á skíðum á heimtingu, alveg eins og aðrir áhugamenn um sport að þeir fái skerf af því fjármagni sem beint er til íþróttamála. Skíðasvæðin hafa líklega tekið inn milli 2-3 milljónir í lyftukortum í gær. Í Bláfjöllum og Skálafelli eru miljarða verðmæti sem ekki er hægt að nýta sökum þess að snjóframleiðslutæki eru ekki til staðar. Hvers vegna ekki? Fólkið sem kom á skíði í gær hefur í vetur þurft að sækja, að stórum hluta, í framleiddann snjó á Akureyri til að sinna sínum áhugamálum. Auk þess þá hafa þeir sem æfa sportið þurft að gera það líka og í, að sjálfsögðu miklu meira mæli. Kostnaður þeirra sem æfa og sækja norður vegna þessa er mjög mikill og lætur nærri að hann sé innan skíða-félaganna marga tugi milljóna á þessum vetri. (byggir á lauslegri samantekt félagsins sem undirritaður er formaður í) Hvaða íþrótt þarf að sitja undir svona viljaleysi ráðamanna. Við höfum þessa fínu lendur til skíðaiðkunar en þeir sem hafa hingað til farið með fjármagnið hafa ekki séð tækifærin í því að setja upp snjóframleiðsluna. Mönnum verður tíðrætt um kostnað við að koma slíkum græjum upp. Það verður að skoða þetta í samhengi en við snjóframleiðsluna verður mun oftar hægt að skíða sem gefur tekjur og nýting fjárfestingar verður betri. Ekki meiga stjórnvöld í Reykjavík og nágreini gleyma því að kostnaður við íþróttaiðkunina fer út úr samfélaginu í Reykjavík og í annað sveitarfélag og áhuginn á íþróttinni í Reykjavík dvínar. Dalvík og Sauðárkrókur eru búnir að festa kaup á snjóframleiðslutækjum, hvað búa margir þar?
Að framangreindu tel ég Höfuðborgarsvæðinu til vansa að geta ekki komið þessu upp til að íþróttin fái sinn stuðning eins og allar aðrar íþróttir á svæðinu.

„Frábær“ dagur í Bláfjöllum